A+ A A-


Ленін – пакінуць на п'едэстале альбо адправіць на рыбалку?

Оцените материал
(14 голосов)

Краіны Усходняй Еўропы канчаткова пазбаўляюцца ад помнікаў, якія ўслаўляюць таталітарныя рэжымы. Больш за тое, згодна закону аб дэкамунізацыі, уводзіцца забарона на прапаганду таталітарызму ў назвах дарог, вуліц, мастоў і плошчаў.


Што да беларускіх гарадоў, то на цэнтральных пляцах па-ранейшаму на п'едэстале галоўны сімвал
таталітарнага мінулага – Ленін. Але ці месца яму на плошчах Менску, Бабруйску, Слоніму?

Адна праблема – два погляды: Павал Севярынец і Сяргей Вазняк у «Размове на траіх».


Стэнаграма


Анатол
ь Лябедзька:
– Дэбаты на АГП-ТБ. І сёння ў нас гарачая тэма. Сяргей Вазняк злева, справа – Павал Севярынец. І мы гаворым пра Леніна на беларускіх плошчах і беларускіх вуліцах. Што гэта: ці гэта – анахранізм мінулага, ці гэта – частка нашай гісторыі? Усё будзе без цэнзуры. У нас тут няма аніякіх сокаў, нічога, але будзе прынцыповая гарачая дыскусія, спадзяюся, але разам з тым вельмі цывілізаваная.

І пачнем мы з таго, Сяргей, калі ласка, тры сціслыя аргументы, чаму Леніну быць на плошчы ў Менску, у Бабруйску, у Слоніме? Тры аргументы?

Сяргей Вазняк:
– Ну, есть три основания, как минимум. Первое – это историческая личность, известная во всем мире и в Беларуси в том числе. Во-вторых, это глава правительства государства, в которое входила Республика Беларусь. И третье, с Лениным, с его национльной политикой напрямую связано обретение беларусской независимости и государственности.

Анатоль Лябедзька:
– Павал, ці ёсць што сказаць супраць вось гэтых аргументаў канкрэтных?

Павал Севярынец:
– На сам рэч Ленін быў не заснавальнікам беларускай незалежнасці, а нішчыцель беларускай незалежнасці. Менавіта бальшавікі разагналі Всебеларускій народны сход, які ў рэшцы рэшт прывёў да стварэння БНР, сапраўднай, рэальнай незалежнай дзяржавы.

Па-другое, ніякая гэта не гісторыя. Ленін не быў ні ў Слоніме, ні ў Менску. Праязджаў праз Воршу аднойчы. Гэта ўсё стаўленне да гісторыі паказвае. У нас гэтых Леніных тысячы, быццам бы ён паўсюль там быў.

Што тычыцца таго, што ён кіраўнік ураду, кіраўнік дзяржавы – ну, мы ж не ставім, як кажуць, помнікі Вільгельму Кубэ, каторы кіраваў адміністрацыяй дзяржаўнай у часы нямецкай акупацыі Беларусі. Не ставім – і правільна робім. Таму што яны зрабілі шмат кепскага для Беларусі.

Анатоль Лябедзька:
– Павал, тры аргументы, чаму Леніна мусіць не быць на беларускіх вуліцах і плошчах.

Павал Севярынец:
– Аргумант першы. Ленін быў кіраўніком тэрарыстычнай банды, якая вынішчыла цэлыя класы людзей уласнага народа толькі таму, што яны былі сялянамі, духавенствам альбо, напрыклад, інтэлігенцыяй. Ленін не мусіць стаяць на беларускіх плошчах, таму што гэта – інструмант ідэалагічнага кантролю. Пакуль стаіць Ленін у Ашмянах альбо ў Чашніках, па-савецку думаюць і тыя, хто знаходзіцца ў галоўным будынку – у райвыканкаме.

І ў рэшце рэшт, як я ўжо казаў, Ленін не мае прамога дачынення да беларускай гісторыі. Вот акрамя крывавага тэрору, як кажуць, вось такіх добрых прыкладаў і выпадкаў, вот: Ленін думае пра Беларусь, Ленін мае дачыненне да Беларусі – практычна няма. Добрага практычна няма.

Анатоль Лябедзька:
– Сяргей, ці ёсць што сказаць супраць вот гэтых аргументаў: банда, савецкасць, тэрор?

Сяргей Вазняк:
– Я начну с последнего – про беларусскую независимость, что более важно и более можно исторически доказать. Что якобы беларусская независимость никак не связана с ленинской национальной политикой. Вот есть хороший пример с Финляндией. Ведь Финляндия в декабре 17-го года получила независимость в результате ленинской национальной политики. И Ленину пришлось выдержать большую борьбу внутри ЦК, потому что куча влиятельных большевиков были против предоставления независимости.

И потом, когда финский генерал Мннергейм хотел оказать помощь адмиралу Колчаку, когда шла гражданская война, у них была переписка, и Колчак сказал... Маннергейм поставил одно условие: признайте независимость Финляндии, как большевики, я выступлю на вашей стороне против большевиков. Колчак ответил отказом: “Мы за великую, единую, неделимую Российскую империю!”. В итоге Маннергейм сохранил нейтралитет.

То есть пример Финляндии показывает: если бы не победили в гражданской войне большевики, не только Финляндия не была б независимой, но и Беларусь, Украина и все остальные бывшие советские республики.

Анатоль Лябедзька:
– А колькі ў Фінляндыі зараз помнікаў Леніну?

Сяргей Вазняк:
– Три.

Анатоль Лябедзька:
– А ў Беларусі?

Сяргей Вазняк:
– Ой, великое множество.

Павал Севярынец:
– А вот выклікае гэта пытанне: чаму – Ленін даў незалежнасць Фінляндыі – там толькі тры, а ў нас Ленін забіраў незалежнасць – “Далі 6 паветаў, дзякуй і за гэта”, – Янка Купала пісаў. Усяго толькі 6 паветаў у якасці буфэра аддалі беларусам, атабралі беларускія землі – смаленскія, да спачатку нават і Гомель не быў у складзе БССР.

Усё гэта рабілася дзеля таго, каб у беларусаў не было сваёй нацыянальнай дзяржавы. БССР не была нацыянальнай дзяржавай, не была нават падобнай да нацыянальнай дзяржавы. Гэта быў, як кажуць, была шырма на шляху да Захаду. З самага пачатку і да канца ўсё зацверджалася ў Маскве. Мы ўсё гэта добра ведаем. Таму незалежнасць па-ленінску – гэта знішчэнне дзяржаўнасці, знішчэнне незалежнсці.

Сяргей Вазняк:
– Но я должен этому возразить. Ну, это просто историческая неправда, что Ленин уничтожал беларусскую государственность. Известен спор при создании Советского Союза, были 2 точки зрения: Сталина и Ленина. Сталин был за то, чтобы все национальные окраины, республики автономно вошли в состав РСФСР. То есть сейчас бы Беларусь, Украина, остальные республики были бы там на правах Татарстана, Чечни, Мордовии и т.д. А Ленин настоял на союзном государстве. Совершенно другая модель, то есть на федерации.

И только благодаря этому решению, в том числе благодаря этому решению в 91 году, при развале Советского Союза 15 республик, имеющих статус союзных, стали независимыми государствами. 20 республик, которые были автономными в составе РСФСР, 2 в составе Грузии, в Азербайджане Нахичеванская республика – они не получили статуса независимых государств. Поэтому...

Анатоль Лябедзька:
– Я разумею, што гэта пытанне не самае надзённае для Беларусі, але ўсё ж такі, ці не ёсць гэта такая прамая звязка, пра што гаварыў Павал, праблема дэсаветызацыі краіны Беларусі? Таму што ўсё ж такі Савецкі Саюз – так шмат ужо хто гаворыць сцвярджальна – што гэта была такая імперыя, вот гэта ёсць як сімвал гэтай імперыі.

Ці ўсё ж такі тут ёсць месца для нейкага кампраміса?

Сяргей Вазняк:
– Первое, хочу возразить, что Советский Союз был очень странной империей. Потому что что такое классическая империя? Империя – это когда метрополия подавляет колонии, высасывает оттуда ресурсы, не дает им развиваться.

А Советский Союз был такой странной империей, когда национальные республики развивались – я имею в виду социально-экономические показатели – лучше метрополии, России и т.д. Был Советский Союз империей или нет – это отдельный разговор. Я считаю, что он империей не был. Но вопрос в другом – про компромисс и т.д.

Я, конечно, согласен, мы с Павлом и раньше вели этот разговор, и в вашем вопросе было: вот в Финляндии 3 Ленина, а у нас там сотни, если не тысячи.

Анатоль Лябедзька:
– Шэсцьсот пасля развалу Савецкага Саюза было.

Сяргей Вазняк:
– Ну, конечно, перебор. Тем более, что многие бюсты, памятники, которые стоят в селах, в райцентрах, они никакого отношения, во-первых, к архитектурному искусству не имеют, плохо сделаны и т.д.

Анатоль Лябедзька:
– Частку можна...

Сяргей Вазняк:
– Можно бы найти этот компромисс, потому что есть действительно памятники, которые являются культурной ценностью, а есть совершенно безобразные скульптуры. Но мой подход такой: пусть это решают жители конкретного населенного пункта.

Анатоль Лябедзька:
– Павал, вы за тое, каб людзі, грамадзяне вырашалі? І калі так, то праз якія механізмы, інструменты?

Павал Севярынец:
– Я думаю, што ў нас дэсаветызацыя будзе праведзена досыць хутка. Я, напрыклад, за тое, штоб гэта было адно з першых рашэнняў, прынятае законна абраным парламентам. Людскія, скажам так, меркаванні будуць праз гэта транслявацца. За адну ноч ці за адзін дзень дэмантаваць усе помнікі Леніну, звезці іх у раён якой-небудзь Лініі Сталіна і зрабіць там музей савецкай акупацыі, савецкіх часоў.

Анатоль Лябедзька:
– Як наконт музея, Сяржук?

Сяргей Вазняк:
– Ну, музеи пусть будут, если найдутся энтузиасты, которые хотят это сделать. Ради бога. Что касается там “за одну ночь”. Ну, в принципе, мы почти это видели на Украине. Или “в Украине”? “В Украине” сейчас правильно модно говорить.

Но проблема в том, что снос памятников Ленину не привел к главной, на мой взгляд, задаче, которую ставил перед собой Майдан – это ликвидация коррупционного государства. Ленина убрали с украинских площадей, улиц, городов, а донецких и днепропетровских бандитов заменили, там, киевско-одесскими, например. Институциональных реформ все равно нету. Экономических реформ и – самое главное – борьбы с коррупцией нету. 

Анатоль Лябедзька:
– Павал, ці ёсць тут звязка?

Павал Севярынец:
– Калі мы прыходзім, мы мяняем сцяг. Сцяг бел-чырвона-белы. Гэта сімвал, гэта знак. Людзі ж мысляць не нашымі з вамі цудоўнымі формуламі і абстракцыямі. Яны бачаць: вісіць бел-чырвона-белы сцяг – Беларусь незалежная. Вісіць чырвоны сцяг – Беларусь камуністычная. Выходзіць “Советская Белоруссия” газета – значыць, мы яшчэ пры Савецкай уладзе жывем. Стаіць Ленін – Савецкая ўлада. Адпаведна людзі думаюць.

Беларусы, у прынцыпе, досыць законапаслухмяны народ, яны бачаць: ёсць начальства такое-та, размаўляе па-руску, думае савецкімі катэгорыямі – ну, значыць, трэба падстраівацца неяк. Калі гэта іншая рэальнасць, ідэалагічная і духоўная, вызваляюцца сілы ў народа.

Анатоль Лябедзька:
– Гэта яшчэ псіхалагічны фактар?

Павал Севярынец:
– Псіхалагічны фактар. Я бы назваў яго, канешне, духоўным, таму што, напрыклад, для мільёнаў царкоўленых хрыстіянаў Беларусі – гэта адназначна: стаяць помнікі дьяблу, стаяць помнікі чалавеку, які ненавідзеў Бога, ненавідзеў вернікаў, разбураў цэрквы і стаяў ля крыніцаў чырвонага тэрора. І для іх, напрыклад, бачыць помнікі Леніну – гэта абраза кожны дзень. Пачнем хаця бы з гэтага.

У вельмі многіх беларускіх семьях ёсць ахвяры ленінскага і сталінскага тэрору ў родзе. І да гэтага часу людзі памятаюць: справядлівасць не адноўленая.

Як можа стаяць помнік Чыкацілу, я прашу прабачэння, дзе-та ў Растове? Чалавек забіваў людзей проста таму, што яму так хацелася. У Леніна таксама былі нейкія ідэі, он проста забіваў людзей: павесіць 100 кулакоў, расстраляць, там, 1000 бацюшак і т.д. Каб іншым непавадна было, напрыклад. Гэту чалавеканенавістніцкую ідэалогію, як і фашыстоўскую, трэба выкараняць. Патрэбны трыбунал, які замацуе гэтыя ўсе рашэнні. Немцы пакаяліся ў грахах нацызму, да гэтага часу ні Расія, ні Беларусь не пакаяліся ў грахах...

Анатоль Лябедзька:
– Павал гаварыў голасам вернікаў. А што кажуць атэісты, і які стос аргументаў?

Сяргей Вазняк:
– Павел сейчас дал блестящий пример тоталитарного мышления, тоталитарной идеологии. Он апеллирует только к чувствам, духовности верующих. Но есть другие люди, которые совершенно с симпатией относятся к Ленину, к советскому периоду своей жизни. А с этими людьми что делать?

Анатоль Лябедзька:
– А што рабіць з гэтымі людзьмі, Павал?

Павал Севярынец:
– Гэтым людзям трэба тлумачыць. Бюст Леніна можна паставіць дома, напрыклад. Праблем няма ніякіх. Але калі мы ведаем, што гэты чалавек нішчыў беларусаў, калі ў выніку развязанага ім тэрору і ў выніку насаджанай ім ідэалогіі некалькі мільёнаў беларусаў былі загнаны ў лагер, згноены, была знішчана нацыянальная свядомасць, гэтаму чалавеку проста не месца на пастаменце.

Як і Гітлеру, як і не месца Сталіну ў Беларусі. Як і не месца якому-небудзь Напалеону. Акрамя бедаў, гаротаў і крыві, гэтыя людзі Беларусі нічога не прынеслі. Усё. Беларусы не павінны ставіць помнікі проста. Павінны ставіць помнікі Альгерду, Кастусю Каліноўскаму, Касцюшку, ксяндзу Адаму Станкевічу – вот гэтым людзям ставіць помнікі можна і трэба.

Сяргей Вазняк:
– И вот если Павел вот так вот будет, и его сторонники вот так вот будут людям объяснять необходимость, люди же умные, которые книжки читали, историю немножко знают, будут возражать. Допустим, про уничтожение беларусской культуры. Они скажут: “Извините, но при большевиках, при Советской власти была создана, там, Национальная академия наук, куча театров...”

Павал Севярынец:
– Потым расстраляныя толькі былі.

Сяргей Вазняк:
– Да, в том числе и это было. “Выходили беларусскоязычные газеты, метро построено, там, промышленные предприятия и т.д.” а люди пытаются очень сложную, противоречивую и досаточно большой этап истории смотреть однобоко и одной краской мазать. Это называется полуправда, а полуправда – она не очень-то отличается от обмана. Поэтому людям нужно говорить всю правду.

Вы хотите поговорить про крассный террор? Ок. Я согласен, что был красный террор, я его осуждаю. Давайте тогда поговорим и про белый террор. Про телеграммы, которые Колчак и Деникин отправляли своим войскам.

Павал Севярынец:
– Слухайте вы кажаце... Гэта расійская... Вы кажаце, што ў вас Ленін і Сталін вырашалі лёсы беларусаў без беларусаў, і даводзіце з пункту погляду...

Сяргей Вазняк:
– Я про Сталина еще не сказал, не надо...

Павал Севярынец:
– Вы казалі спачатку, што Сталін і Ленін вырашалі паміж сабой, быць незалежнай Беларусі ці не быць. Два пункта погляду, вы казалі.

Сяргей Вазняк:
– Да.

Павал Севярынец:
– Ведзь іх жа два. У беларусаў быў свой. Чаму грузін Сталін і рускій Ленін дзялілі беларусаў без беларусаў? Трэці пункт погляду быў беларусаў. Быў пункт погляду і тут, беларускі. Чаму вы мне кажаце пра белы тэрор і красны тэрор? Да ў беларусаў быў бел-чырвона-белы свой дзяржаўны сымбаль. Ні белага, ні чырвонага тэрору беларусы не вынаходзілі. Беларусам аднолькава былі агідныя што белыя з іх недзялімай Расіяй, так і чырвоныя з іхнім тэрорам. Трэба беларуса-цэнтрычны пункт погляду тут. А вы навязваеце маскоўскі.

Сяргей Вазняк:
– Это неправда. Деятели беларусского возрождения национального в конце 17-го года приезжали в Кремль, вели переговоры с советским правительством. Сталин, которого я очень глубоко презираю, но будучи народным комиссаром по делам национальностей, наркомом, подписывал документы, правительственным решением выделяет деньги на Первый Всебелорусский съезд, и проч, и проч.

Павал Севярынец:
– І потым яго разагналі.

Сяргей Вазняк:
– Естественно. Да, и разогнали. Но. То, что в марте 18-го года была вот эта попытка создания БНР, провозглашения как государства, к сожалению, не состоялось, а в конце 18-го года, в декабре-начале января образование уже БССР – это прямое следствие национальной политики, которую делала большевистская партыя.

Анатоль Лябедзька:
– Давайце пагаворым усё ж такі про пошук нейкага кампраміса, таму што мы сёння не ведаем, на вялікі жаль, колькі людзей прытрымліваецца такой пазіцыі ці такой пазіцыі. На вялікі жаль, няма сацыялогіі, але ёсць рэальная такая праблема, і яна стаіць у парадку дня, што магло бы быць кампрамісам? Вот Павал казаў, што кампрамісам магло бы быць – сабраць усе гэтыя помнікі, колькі іх там, шэсцьсот ці каля шэсцісот... Дарэчы, ведаеце, дзе больш за ўсё помнікаў Леніну ў Беларусі?

Павал Севярынец:
– Ну, у Менску, напэўна ўсё ж такі.

Сяргей Вазняк:
– Не знаю.

Анатоль Лябедзька:
– Вось таксама памылка. Не ў Менску, а ў Бабруйску – там, здаецца, 22 ці 23 помніка.

Сяргей Вазняк:
– Больше, чем в Минске?

Анатоль Лябедзька:
– Больш, чым у Менску. Вось тут Бабруск вызначыўся. І кампраміс у вуснах Паўла гучыць так: сабраць усіх з Бабруйска, з Менска, Лінія Сталіна, зрабіць музей. І, мажліва, пасля таго, як атрымалі грамадзяне 80 краін на пяць дзён Шэнгенскія візы – хай туда едуць і глядзяць.

Сяргей Вазняк:
– Я называл свой компромисс. Это нужно отдать на решение... Есть поселочек, там стоит памятник какому-то историческому деятелю. Если у людей этого поселочка, городка или улица названа чьим-то именем, если люди, жители этой улицы, хотят изменить название, таким существенным большинством голосов, видимым большинством голосов – да, они имеют на это право.

Самое главное, мы обвиняем нынешнюю власть в том, что она не уважает людей, их не слушает. Сами хотим поменять эту власть, решим в парламенте, не спросив людей.

Анатоль Лябедзька:
– Як вы лічыце, Павал і Сяргей, калі б гэтую дыскусію вынесці, зрабіць яе публічнай, ну, умоўна кажучы, ёсць Беларускае Тэлебачанне, яго аплочваюць налогаплацельшчыкі і злева, і справа, – і там гісторыкі, аналітыкі, палітыкі, дзеячы культуры проста даюць інфармацыю? Таму што мала, каб у людзей быў выбар, трэба штоб быў свядомы выбар. Гэта азначае, што...

Я сам быў у парламенце, які галасаваў за бел-чырвона-белы сцяг, за Пагоню. Але гэта мы зрабілі толькі пасля таго, як правялі велічэзную працу па далучэнню да інфармацыі, да гісторыі. Вось як вы лічыце, каб распачаць такую шырокую дыскусію ў масштабах краіны, далучыўшы да гэтага, канешне, моцныя інфармацыйныя рэсурсы, ці прагаласавалі б вы за такі падыход?

Павал Севярынец:
– З БелСАТам – так. БТ у сённяшнем яго выглядзе даверу няма. Жывый эфір – калі ласка. Будзе гарантаваны жывы эфір – гатовы з кім заўгодна спрачацца.

Сяргей Вазняк:
– Я, конечно, за любую дискуссию, это всегда хорошо. Единственное, я думаю, что вот эта тема, которую мы сегодня обсуждаем, она не является топовой. Сегодня людей в Беларуси волнуют другие проблемы.

Анатоль Лябедзька:
– Вас падтрымаюць усе недармаеды Беларусі.

Я разумею, але тым не менш гэта таксама ўсё ж такі пытанне не сёння-заўтра... не ўсё вызначаецца толькі страўнікам.

У вас яшчэ ёсць мажлівасць задаць адзін адному па пытанню па гэтай тэме, па гэтай праблематыцы, можа, вы лічыце, што нешта не было закранута. Калі ласка, Павал.

Павал Севярынец:
– У мяне пытанне такое. Вы ж разумееце, што нават за дзясятую долю таго, што вы сказалі сёння, вы б былі пры Леніне расстраляны проста. Вас бы проста паставілі к сценке за апартунізм, рэнегацтва, за правы-левы ўхіл і т.д. Як вы можаце выступаць за тое, каб помнікі гэтаму чалавеку стаялі ў Беларусі?

Сяргей Вазняк:
– Это неправда. Я бы, скорей всего, за такие высказывания был бы расстрелян при Сталине. Это правда. Потому что вы хотите повесить на Ленина делишки Сталина, а все-таки у Ленина несколько иная практика. Да, Ленин тоже был очень жесткий и жестокий, это правда. Там есть и его телеграммы – и по расстрелам, и взять в заложники и прочее.

Но это было в контексте того, что Ленин был главой правительства воюющего государства, и те люди, с которыми он воевал, лидеры белого движения, были точно такие же жесткие и жестокие. И точно такие телеграммы давали, и пороли, и расстреливали, и топили людей, и жгли, и прочее, и прочее.

Сталин свои репрессии делал уже в качестве главы невоюющего государства, а в мирный период, и против собственных граждан, а не против противника, который с оружием в руках.

Анатоль Лябедзька:
– Сяргей Вазняк перакананы, што ён бы не быў расстраляны.

Сяргей Вазняк:
– Да. А Ленин был для дискуссии вполне открыт.

Анатоль Лябедзька:
– Но пасады, відаць, таксама не атрымаў бы, можа, адсядзеў бы...

Сяргей Вазняк:
– Да вы что! Вы почитайте... Ленин, во-первых, никогда не был лидером партии. Руководителем партии не был, лидером он был неформальным. В Политбюро с Троцким там, с членами ЦК, с Пятаковым там такие были дебаты, ссоры. Когда Брестский мир подписывали, Ленин сказал: если ЦК проголосует против Брестского мира, я выйду из состава ЦК. Он только шантажом заставил ЦК подписать. Вот там дискуссии были. При Сталине – нет. Поэтому не надо путать сталинскую практику с ленинской.

Анатоль Лябедзька:
– Пытанне Вазняка да Паўла.

Сяргей Вазняк:
– Мне всегда вот странно, когда люди, справедливо апеллируя к практике Красного террора и на этом основании предлагая запретить коммунистическую идеологию, почему они... понимаете ли вы, что тем самым вы предлагаете запретить христианство – за инквизицию (миллионы жертв), ислам сейчас нужно запретить, вот если стать на ту логику, – за теракты и т.д. Ну, в общем-то, даже либеральную демократию, буржуазную демократию надо запрещать, потому что опыт буржуазных революций – там тоже гильотины работали, не останавливаясь.

Неужели вы не понимаете, что это очень слабый аргумент?

Анатоль Лябедзька:
– Павал, ваш адказ?

Павал Севярынец:
– На сам рэч, гэта аргумант Нюрнберга. Нюрнберг і суд над нацызмам прыняў весь свет. І практычна ніхто зараз, за выключэннем ускрайне- маргінальных колаў, яго не аспрэчвае. Што гэта было правільна зроблена. Цэлая нацыя, немцы пакаяліся.

Тое ж самае павінна адбыцца і ў справе з камунізмам. Таму што гэта знак роўнасці. Немцы знішчалі, акрамя таго, чужыя народы, а камуністы знішчалі сваіх людзей. І калі вы казалі пра Леніна, што ён быў кіраўніком дзяржавы, якая ваюе, – так, Ленін быў кіраўніком дзяржавы, якая ваявала са сваім уласным народам. І вось за гэта Леніна, ленінізм і камунізм трэба забараняць.

Сяргей Вазняк:
– А святая инквизиция? Я спросил про святую инквизицию.

Павал Севярынец:
– Святая інквізіцыя – гэта, калі ласка, вы задавайце, напэўна, тым, хто ў вас прадстаўляе каталіцкі касцёл.

Сяргей Вазняк:
– А ислам?

Павал Севярынец:
– Гэта, напэўна, да мусульман.

Сяргей Вазняк:
– Не, дак я не к вам, я в принципе. Тогда нужно все позапрещать!

Павал Севярынец:
– Ну, у прынцыпе, выступайце з такімі прапановамі, я думаю, што пасля гэтага рэйтынг сілы, якую вы прадстаўляеце, рухне да...

Сяргей Вазняк:
– Я-то как раз вот против этого! Ушел от ответа. Не ответил.

Анатоль Лябедзька:
– Вельмі кароценькае пытанне. Вот, на ваш погляд, Аляксандр Лукашэнка, ён сёння ленінец?

Сяргей Вазняк:
– Это мне вопрос?

Анатоль Лябедзька:
– Гэта дваім.

Сяргей Вазняк:
– Я, конечно, скажу, нет. Это иллюзия, что он строит социализм. По-моему, он от капитализма повернул в сторону феодализма. Он феодал. Он феодал. Поэтому нет, конечно.

Анатоль Лябедзька:
– Павал?

Павал Севярынец:
– А я думаю, што ў значнай ступені так. І то, што Лукашэнка захоўвае помнікі Леніну, і тое што ставіць ярка камуніста зараз, у сённяшні час міністрам адукацыі – гэта сведчыць пра тое, што ідэі Леніна ў яго ў галаве, ідал Леніна стаіць у яго ў галаве, і партбілет таксама, напэўна, захоўваецца.

Анатоль Лябедзька:
– Ваш прагноз: што будзе з Леніным праз 10 гадоў у Беларусі? Ці ён застанецца на пастаменце, ці ён пойдзе на рыбалку? Павал?

Павал Севярынец:
– Я думаю, што помнікі Леніну будуць стаяць у асобным месцы. За наведванне гэтага музея будуць браць грошы. У гісторыі месца Леніна будзе прапісанае як месца тырана, які знішчаў свой уласны народ і які гробіў, у тым ліку, і Беларусь.

Анатоль Лябедзька:
– Сяргей, калі ласка.

Сяргей Вазняк:
– Трудно прогнозировать, что будет с памятниками Ленину, потому что непонятно, в какую сторону будет развиваться Беларусь после Лукашенко. Правда, я этого не знаю, там может быть все по-разному.

Но я знаю, что будет точно сохранен самый главный памятник Ленину – это полное собрание его сочинений. Каждый человек спокойно может зайти в интернет или взять книжку и почитать, что Ленин на самом деле говорил, к чему он призывал.

Анатоль Лябедзька:
– Адна праблема – два погляды. Справа – Павал Севярынец, злева – Сяргей Вазняк. Мы сёння размаўлялі пра Леніна, ці застанецца ён праз нейкі час на пастаменце ці пойдзе на рыбалку – пакажа час. І гэта залежыць ад нас.

Глядзіце нас, і, як заўсёды на АГП-ТБ, без цэнзуры.

 

Апошнія навіны

Архіў навінаў

      

Design © WKN.BY | All rights reserved.